Hawkmoon

Kończy się noc. To przejście między ciemnością a światłem jest najbardziej mistycznym przeżyciem jakie dotyka człowieka długo czekającego na zmianę cienkiej linii horyzontu. Granatowe niebo tężeje od pomarańczy. Już widzę. Już jest blisko. Pierwszy promień czasem rozświetla się w zielonym widmie.

Wytrwałem, choć pewnie we mnie nie wierzyłaś. Tak jakby miała to być kolejna próba na bycie na zawsze. Od dziś do wieczności, od wczoraj do każdego jutra. Nie wierzyłaś, że można czuć to bezinteresownie, czysto, bez cienia egoizmu. Bez obwiniania za to, że czasem bywa niełatwo.

Czytałem jakiś czas temu słowa o kimś jak Ty: Ma świadomość, że potrzebuje tego, jak powietrza, bez którego się dusi. Boi się mimo to. Jest nieswoja. Martwi się. Tego chyba nie zmieni. Za dużo przeszła. Będzie wędrować tak długo, aż znajdzie spokój, i będzie zapisywać myśli na kartkach, bo w jej sercu panuje mętlik.

Teraz już będzie lepiej